 Tuesday, October 14, 2008 KansenBertus Zuijdgeest
Na een sluimerend gerommel van
onheil van ver weg over de vijver, is het onweer nu over Noordwest-Europa
losgebarsten. Een déjà vu van een dikke 20 jaar geleden is niet te
onderdrukken. Maar dit gaat verder. De wereldwijde nationalisatie van banken is
ongekend en het dreigend faillissement van IJsland doet ook al geen vreugde
opkomen. Een duur geintje al met al. Alleen degene die nu aan een
hypotheekvernieuwing op een goeddeels afbetaald huis toe is, vindt het allemaal
best. De rente daalt en de koersen van obligaties schieten omhoog. De gouden
regel op de beurs is sociaal gedrag. Je moet lief zijn voor de mensen en
verkopen als iedereen de aandelen graag wil hebben en de vraag de koersen in de
hoogte doet snellen. Je moet medelijdend zijn en de aandelen kopen als iedereen
er vanaf wil en de koersen dus laag zijn. Maar wat is laag? En wat is hoog?
Omdat we dat nooit zullen weten, blijven deze beurscrashes voor de gemiddelde
medemens een kostbaar geintje. Gaan we daar in het werkelijke leven wat van merken?
Het is interessant om vast te stellen dat terwijl de hele (financiële) wereld
de afgelopen decennia keihard geworden is, de emotie de beurzen beheerst. Dan
wordt wel eens van paniekverkopen van particulieren gesproken, maar die nemen
slechts een minderheid van de transacties voor hun rekening. Dus de ‘keiharde’
handelaren zijn helemaal niet zo geslepen als ze wel zouden willen.
Gaan wij in onze wereld er nog wat
van merken? Het antwoord is helaas ja. Maar er zijn ook positieve kanten aan de
ontwikkelingen. De vraag op in de arbeidsmarkt wordt steeds minder door
wisselingen in vast personeel opgevangen. Buffers van 20 procent inhuurkrachten
zijn geen uitzondering. Die zullen in magere tijden het eerst afvloeien. Risico
van het vak. Helaas. En dat is terug te zien in de koersen van
uitzendorganisaties. Die gaan versterkt met hausses en baisses omhoog en naar
beneden. Het zal duidelijk zijn dat de hausse van voor de zomer is omgeslagen
in een baisse. Dat is nog niet te merken in de bedrijven, maar dat komt
vanzelf. En dat biedt kansen. Een terugkeer naar gedempte normaliteit heeft het
voordeel dat weer wat tijd beschikbaar komt voor de ontwikkeling van het
personeel. En er kan eens gekeken worden naar de manier waarop wordt gewerkt.
Wat meer structuur, een beetje meer beheer, wat meer afstemming her en der. Het
zijn de kleine dingen die het doen.
Als ze
maar met visie gebeuren, dan kan er alleen maar goeds van komen. Zet de
verschillende disciplines als verkoop, engineering, inkoop en logistiek eens
bij elkaar. Probeer die cultuurverschillen in een gezellige survivaltocht eens
uit de wereld te helpen. Denk eens na over targets en beloningen en bewandel
eens andere paden dan omzet of de bezettinggraad. Het is allemaal niet zo
moeilijk, maar het vraagt wel inlevingsvermogen. En wie zou dat als regisseur
en boven de partijen staand het best kunnen doen? Juist, de hoogste baas. Maar
waar kan die het best mee overweg? Juist, de verkoper. En wie veroorzaakt de
meeste schade als het gaat om het rendement van een opdracht? Juist, de
verkoper. Er is eigenlijk een buitenstaander nodig die alle nukken van alle
disciplines kent om uit dit wespennest te geraken. En daarvoor ligt nu hopelijk
wat tijd in het verschiet. Want overmatige drukte en branden blussen in drukke
tijden, betekent gewoon dat de zaak in de rustige tijden niet op orde is
gebracht. En dat is vaak wel nodig. Want wat hoog is, komt een keer omlaag en
wat laag is, gaat vanzelf weer een keer omhoog. Tenminste, dat hoop ik maar
anders kan ik nooit met pensioen en dat wil ik niemand aandoen.
Tuesday, October 14, 2008 10:16:42 PM (GMT Standard Time, UTC+00:00) 
|